ایووسیدنیب یک مهارکننده انتخابی IDH1 جهش یافته است، آنزیمی که تولید انکومتابولیت ۲-هیدروکسیگلوتارات را در سرطانهای دارای جهش IDH1 هدایت میکند. در لوسمی میلوئیدی حاد (AML)، معتبرترین کاربرد آن به عنوان یک عامل منفرد نیست، بلکه در ترکیب با آزاراسیتیدین، یک عامل هیپومتیله کننده است. این استراتژی ترکیبی، AML تازه تشخیص داده شده با جهش IDH1 R132 را در بیمارانی که تحمل شیمیدرمانی القایی تهاجمی را ندارند، هدف قرار میدهد، جمعیتی با نتایج تاریخی ضعیف.
بنیان بالینی این ترکیب، مطالعه AGILE (ClinicalTrials.gov NCT03173248) است، یک کارآزمایی فاز ۳، تصادفی، کنترل شده با دارونما که ایووسیدنیب به علاوه آزاراسیتیدین را با آزاراسیتیدین به علاوه دارونما مقایسه میکند. بیماران وارد شده، AML درمان نشده قبلی با جهش IDH1 داشتند و کاندید شیمیدرمانی تهاجمی نبودند. این کارآزمایی مزایای بالینی را نشان داد که از تأیید نظارتی ایووسیدنیب در ترکیب با آزاراسیتیدین برای AML تازه تشخیص داده شده با جهش IDH1 R132 در این جمعیت نامناسب برای درمان تهاجمی حمایت میکند و این ترکیب را به عنوان یک گزینه استاندارد خط اول تثبیت میکند.
آزاراسیتیدین فشار اپیژنتیکی و تمایزی را بر روی بلاستهای لوسمی وارد میکند، در حالی که ایووسیدنیب محور IDH1 جهش یافته و ۲-هیدروکسیگلوتارات را که بلوک بلوغ طبیعی میلوئید را مسدود میکند، مختل میکند. این دو مکانیسم مکمل یکدیگر هستند: مهار IDH1 جهش یافته میتواند تمایز سلولهای پیشساز متوقف شده قبلی را مجاز کند و ستون فقرات هیپومتیله کننده اثر ضد لوسمی را گسترش میدهد. استفاده از آنها با هم از زمان تشخیص، هم بلوک تمایز و هم سیگنال تکثیر را به طور همزمان هدف قرار میدهد.
یک ویژگی اصلی این استراتژی این است که بر اساس بیومارکر تعریف شده است. درمان ترکیبی تنها پس از تأیید جهش IDH1 R132 توسط آزمایش معتبر مناسب است، زیرا انتظار نمیرود بیماران بدون جهش از مهار IDH1 سود ببرند. این امر باعث میشود که تشخیصهای همراه و گزارشدهی به موقع جهش، بخشی جداییناپذیر از گردش کار ترکیبی باشند تا اینکه افزودنیهای اختیاری باشند.
س: ایووسیدنیب در کدام جمعیت AML با آزاراسیتیدین ترکیب میشود؟ج: AML تازه تشخیص داده شده با جهش تأیید شده IDH1 R132 در بیمارانی که واجد شرایط شیمیدرمانی القایی تهاجمی نیستند، مطابق با جمعیت کارآزمایی AGILE.
س: طرح کارآزمایی AGILE چگونه بود؟ج: یک مطالعه فاز ۳، تصادفی، کنترل شده با دارونما از ایووسیدنیب به علاوه آزاراسیتیدین در مقابل آزاراسیتیدین به علاوه دارونما در AML با جهش IDH1 درمان نشده قبلی که برای شیمیدرمانی تهاجمی نامناسب بود (NCT03173248).
س: آیا ترکیب بدون آزمایش جهش قابل استفاده است؟ج: خیر. تأیید جهش IDH1 R132 لازم است، زیرا ایووسیدنیب آنزیم جهش یافته را هدف قرار میدهد و انتظار نمیرود بیماری غیر جهش یافته پاسخ دهد.
س: چه قدرت دارویی برای این محصول ذکر شده است؟ج: قدرت قرص ۲۵۰ میلیگرم که در بستهبندی ۶۰ عددی عرضه میشود، پیکربندی ذکر شده برای این محصول است.
ایووسیدنیب یک مهارکننده انتخابی IDH1 جهش یافته است، آنزیمی که تولید انکومتابولیت ۲-هیدروکسیگلوتارات را در سرطانهای دارای جهش IDH1 هدایت میکند. در لوسمی میلوئیدی حاد (AML)، معتبرترین کاربرد آن به عنوان یک عامل منفرد نیست، بلکه در ترکیب با آزاراسیتیدین، یک عامل هیپومتیله کننده است. این استراتژی ترکیبی، AML تازه تشخیص داده شده با جهش IDH1 R132 را در بیمارانی که تحمل شیمیدرمانی القایی تهاجمی را ندارند، هدف قرار میدهد، جمعیتی با نتایج تاریخی ضعیف.
بنیان بالینی این ترکیب، مطالعه AGILE (ClinicalTrials.gov NCT03173248) است، یک کارآزمایی فاز ۳، تصادفی، کنترل شده با دارونما که ایووسیدنیب به علاوه آزاراسیتیدین را با آزاراسیتیدین به علاوه دارونما مقایسه میکند. بیماران وارد شده، AML درمان نشده قبلی با جهش IDH1 داشتند و کاندید شیمیدرمانی تهاجمی نبودند. این کارآزمایی مزایای بالینی را نشان داد که از تأیید نظارتی ایووسیدنیب در ترکیب با آزاراسیتیدین برای AML تازه تشخیص داده شده با جهش IDH1 R132 در این جمعیت نامناسب برای درمان تهاجمی حمایت میکند و این ترکیب را به عنوان یک گزینه استاندارد خط اول تثبیت میکند.
آزاراسیتیدین فشار اپیژنتیکی و تمایزی را بر روی بلاستهای لوسمی وارد میکند، در حالی که ایووسیدنیب محور IDH1 جهش یافته و ۲-هیدروکسیگلوتارات را که بلوک بلوغ طبیعی میلوئید را مسدود میکند، مختل میکند. این دو مکانیسم مکمل یکدیگر هستند: مهار IDH1 جهش یافته میتواند تمایز سلولهای پیشساز متوقف شده قبلی را مجاز کند و ستون فقرات هیپومتیله کننده اثر ضد لوسمی را گسترش میدهد. استفاده از آنها با هم از زمان تشخیص، هم بلوک تمایز و هم سیگنال تکثیر را به طور همزمان هدف قرار میدهد.
یک ویژگی اصلی این استراتژی این است که بر اساس بیومارکر تعریف شده است. درمان ترکیبی تنها پس از تأیید جهش IDH1 R132 توسط آزمایش معتبر مناسب است، زیرا انتظار نمیرود بیماران بدون جهش از مهار IDH1 سود ببرند. این امر باعث میشود که تشخیصهای همراه و گزارشدهی به موقع جهش، بخشی جداییناپذیر از گردش کار ترکیبی باشند تا اینکه افزودنیهای اختیاری باشند.
س: ایووسیدنیب در کدام جمعیت AML با آزاراسیتیدین ترکیب میشود؟ج: AML تازه تشخیص داده شده با جهش تأیید شده IDH1 R132 در بیمارانی که واجد شرایط شیمیدرمانی القایی تهاجمی نیستند، مطابق با جمعیت کارآزمایی AGILE.
س: طرح کارآزمایی AGILE چگونه بود؟ج: یک مطالعه فاز ۳، تصادفی، کنترل شده با دارونما از ایووسیدنیب به علاوه آزاراسیتیدین در مقابل آزاراسیتیدین به علاوه دارونما در AML با جهش IDH1 درمان نشده قبلی که برای شیمیدرمانی تهاجمی نامناسب بود (NCT03173248).
س: آیا ترکیب بدون آزمایش جهش قابل استفاده است؟ج: خیر. تأیید جهش IDH1 R132 لازم است، زیرا ایووسیدنیب آنزیم جهش یافته را هدف قرار میدهد و انتظار نمیرود بیماری غیر جهش یافته پاسخ دهد.
س: چه قدرت دارویی برای این محصول ذکر شده است؟ج: قدرت قرص ۲۵۰ میلیگرم که در بستهبندی ۶۰ عددی عرضه میشود، پیکربندی ذکر شده برای این محصول است.