آزمایش فوق حساس EGFR برای جهش مقاومت T790M در کنار جهش نقطهای L858R و حذفهای اگزون ۱۹، تصمیمگیری درمانی در سرطان ریه سلول غیر کوچک را پشتیبانی میکند. تغییرات حساسکننده - حذفهای اگزون ۱۹ و L858R - EGFR را فعال کرده و پاسخ به مهارکنندههای تیروزین کیناز نسل اول و دوم EGFR را پیشبینی میکنند، در حالی که T790M یک جهش اکتسابی است که معمولاً در طول درمان ظاهر شده و باعث مقاومت به آن عوامل اولیه میشود. شناسایی بیمارانی که به این آزمایش نیاز دارند، به اندازه خود آزمایش اهمیت دارد.
واضحترین گروه، بیماران مبتلا به NSCLC پیشرفته هستند که جهش حساسکننده EGFR را دارند و به یک مهارکننده نسل اول یا دوم EGFR پیشرفت کردهاند. در این شرایط، تأیید T790M از طریق بیوپسی مجدد بافت یا بیوپسی مایع مبتنی بر خون به تعیین مناسب بودن مهارکننده نسل سوم EGFR کمک میکند. فرمت فوق حساس اهمیت دارد زیرا T790M ممکن است در فرکانس آلل پایین وجود داشته باشد، به خصوص در نمونههای خون که DNA مشتق شده از تومور در میان DNA طبیعی رقیق شده است.
گروه دوم، بیماران بدون درمان قبلی هستند که برای هرگونه تغییر فعالکننده EGFR ارزیابی میشوند، که در آن تشخیص L858R یا حذف اگزون ۱۹ در ابتدا واجد شرایط بودن برای درمان هدایت شده توسط EGFR را تعیین میکند. در هر دو مورد، آزمایش بازبینی پاتولوژی و تصویربرداری را اصلاح میکند نه اینکه جایگزین آن شود.
یک نتیجه مثبت T790M معمولاً منجر به تغییر در کلاس عامل هدفمند میشود، در حالی که نتیجه منفی در آزمایش خون ممکن است نیاز به بیوپسی تأییدی بافت داشته باشد زیرا DNA تومور که به خون ریخته میشود میتواند متناوب باشد. جهشهای حساسکننده، هنگامی که یافت میشوند، انتخاب اولیه مهارکننده را تعیین میکنند. آزمایشگاههایی که این نتایج را گزارش میکنند باید روش، حد تشخیص و اینکه آیا نمونه بافت بوده یا پلاسما را ذکر کنند، زیرا این زمینه نحوه اطمینان از اقدام بر اساس یک نتیجه منفی را تغییر میدهد.
برای خریداران B2B که آزمایشگاههای مولکولی را تأمین میکنند، سوالات مربوط به تدارکات، حساسیت تحلیلی، زمان تکمیل و اعتبارسنجی در برابر استانداردهای مرجع است - نه ادعاهای بالینی.
س: تفاوت بین T790M و تغییرات L858R یا 19del چیست؟پاسخ: L858R و حذفهای اگزون ۱۹ جهشهای حساسکننده هستند که پاسخ به مهارکنندههای اولیه EGFR را پیشبینی میکنند، در حالی که T790M یک جهش مقاومت اکتسابی است که معمولاً در طول درمان ظاهر میشود.
س: چرا به جای فقط خون از بیوپسی برای T790M استفاده کنیم؟پاسخ: آزمایش خون کمتر تهاجمی است، اما DNA تومور ریخته شده میتواند متناوب باشد؛ یک نتیجه منفی خون ممکن است نیاز به تأیید با بیوپسی بافت داشته باشد.
س: کاندید اصلی این آزمایش ثانویه چه کسی است؟پاسخ: بیماران مبتلا به NSCLC با محرک EGFR که به یک مهارکننده نسل اول یا دوم EGFR پیشرفت کردهاند، گروه اصلی هستند که از ارزیابی T790M بهره میبرند.
س: آیا یافتن حذف اگزون ۱۹ درمان خط اول را تغییر میدهد؟پاسخ: بله، نتیجه حذف اگزون ۱۹ یا L858R به طور کلی واجد شرایط بودن برای یک مهارکننده تیروزین کیناز هدایت شده توسط EGFR را به عنوان درمان اولیه تعیین میکند.
آزمایش فوق حساس EGFR برای جهش مقاومت T790M در کنار جهش نقطهای L858R و حذفهای اگزون ۱۹، تصمیمگیری درمانی در سرطان ریه سلول غیر کوچک را پشتیبانی میکند. تغییرات حساسکننده - حذفهای اگزون ۱۹ و L858R - EGFR را فعال کرده و پاسخ به مهارکنندههای تیروزین کیناز نسل اول و دوم EGFR را پیشبینی میکنند، در حالی که T790M یک جهش اکتسابی است که معمولاً در طول درمان ظاهر شده و باعث مقاومت به آن عوامل اولیه میشود. شناسایی بیمارانی که به این آزمایش نیاز دارند، به اندازه خود آزمایش اهمیت دارد.
واضحترین گروه، بیماران مبتلا به NSCLC پیشرفته هستند که جهش حساسکننده EGFR را دارند و به یک مهارکننده نسل اول یا دوم EGFR پیشرفت کردهاند. در این شرایط، تأیید T790M از طریق بیوپسی مجدد بافت یا بیوپسی مایع مبتنی بر خون به تعیین مناسب بودن مهارکننده نسل سوم EGFR کمک میکند. فرمت فوق حساس اهمیت دارد زیرا T790M ممکن است در فرکانس آلل پایین وجود داشته باشد، به خصوص در نمونههای خون که DNA مشتق شده از تومور در میان DNA طبیعی رقیق شده است.
گروه دوم، بیماران بدون درمان قبلی هستند که برای هرگونه تغییر فعالکننده EGFR ارزیابی میشوند، که در آن تشخیص L858R یا حذف اگزون ۱۹ در ابتدا واجد شرایط بودن برای درمان هدایت شده توسط EGFR را تعیین میکند. در هر دو مورد، آزمایش بازبینی پاتولوژی و تصویربرداری را اصلاح میکند نه اینکه جایگزین آن شود.
یک نتیجه مثبت T790M معمولاً منجر به تغییر در کلاس عامل هدفمند میشود، در حالی که نتیجه منفی در آزمایش خون ممکن است نیاز به بیوپسی تأییدی بافت داشته باشد زیرا DNA تومور که به خون ریخته میشود میتواند متناوب باشد. جهشهای حساسکننده، هنگامی که یافت میشوند، انتخاب اولیه مهارکننده را تعیین میکنند. آزمایشگاههایی که این نتایج را گزارش میکنند باید روش، حد تشخیص و اینکه آیا نمونه بافت بوده یا پلاسما را ذکر کنند، زیرا این زمینه نحوه اطمینان از اقدام بر اساس یک نتیجه منفی را تغییر میدهد.
برای خریداران B2B که آزمایشگاههای مولکولی را تأمین میکنند، سوالات مربوط به تدارکات، حساسیت تحلیلی، زمان تکمیل و اعتبارسنجی در برابر استانداردهای مرجع است - نه ادعاهای بالینی.
س: تفاوت بین T790M و تغییرات L858R یا 19del چیست؟پاسخ: L858R و حذفهای اگزون ۱۹ جهشهای حساسکننده هستند که پاسخ به مهارکنندههای اولیه EGFR را پیشبینی میکنند، در حالی که T790M یک جهش مقاومت اکتسابی است که معمولاً در طول درمان ظاهر میشود.
س: چرا به جای فقط خون از بیوپسی برای T790M استفاده کنیم؟پاسخ: آزمایش خون کمتر تهاجمی است، اما DNA تومور ریخته شده میتواند متناوب باشد؛ یک نتیجه منفی خون ممکن است نیاز به تأیید با بیوپسی بافت داشته باشد.
س: کاندید اصلی این آزمایش ثانویه چه کسی است؟پاسخ: بیماران مبتلا به NSCLC با محرک EGFR که به یک مهارکننده نسل اول یا دوم EGFR پیشرفت کردهاند، گروه اصلی هستند که از ارزیابی T790M بهره میبرند.
س: آیا یافتن حذف اگزون ۱۹ درمان خط اول را تغییر میدهد؟پاسخ: بله، نتیجه حذف اگزون ۱۹ یا L858R به طور کلی واجد شرایط بودن برای یک مهارکننده تیروزین کیناز هدایت شده توسط EGFR را به عنوان درمان اولیه تعیین میکند.